unsal-cankaya-kapak-20260614003957898.jpg


Sessizce bekler,
Anneler çocuğunu.
Kalbi endişe.

Yakınındaysa,
Yine de pırpır eder,
Giderse diye.

Bilebilseydi,
Özlem rutin olacak,
O doğduğunda.

Belki doğurmaz,
Hep karnında saklardı,
Korumak için.

Mümkün olmaz ki,
Sarıp sarmalamanın,
Ebediliği.

Şiire düşer,
Özleyen anne kalbi,
Sağalmak için.

İy'olmasa da,
Şiir olur özlemin,
Edebiliği.

Ünsal Çankaya
Gercekedebiyat.com

ÖNCEKİ YAZI

Benzer İçerikler