Kömürün Ölümü / Sabahattin Yalkın
1. Ölü ölürken ölüydü
mayısın en güzel günü
öle öle öldü…
2. Eski kömür ölü kömür diri kömür
yeni ölülere ağlarken
kömürler ağlarken
fosiller ağlarken
ölü unutmuştu ölülüğünü
atalarından kalma uzun türkü
zift karası gözyaşlarında
kurumuş bir hüzündü
ölüm bile inanmadı yaşadığına…
3. İç karası can karası çağ karası
kara bir kefendi yazgısı
düşleri karaydı kara kaldı
duaları karaydı kara kaldı
sevdaları karaydı kara kaldı
ne karası anlaşıldı karanlıkta
ne de güneşe olan uzağı...
Sabahattin Yalkın
Gerçekedebiyat.com
YORUMLAR