aynaya bak sabah

ıhlamur kokunu sürün

tara saçlarını ayrılığın

ne götürdüğünü düşün

ve neyi bıraktığını kapıma

içim aşka süngün

uzat elini

yüzüme dokun

soğuk bir ten camdaki

çığlığın ortasındaki sessizlik

kendine küs zamanın

asırlarca uzağım sana şimdi

içimin dağlıyanı eriyen ferhat  

ufkumda batık bir güneş yanığı

tut elimi ufkuma dokun

ıhlamur kokunda zaman

deki aşk bu

kendine içer insan

 

Ali Ekber Ataş

 

Gerçekedebiyat.com

                                                                                       

ÖNCEKİ HABER

BENZER İÇERİKLER

YORUMLAR

Yorum Yaz

Kişisel bilgileriniz paylaşılmayacaktır. Yorumunuz onaylandıktan sonra adınız ve yorumunuz görüntülenecektir. (*)