Gerçek Edebiyat

 Herkesin namuslu olduğu bir gezegendeydim düşümde. Ne bir pezevenge ne bir orospuya rastlamadım orada. Kimsenin kimseyi hırsızlıkla, insan kayırmakla, rüşvetle suçladığını da görmedim. Bu gezegende siyasetçilerin bile malda mülkte gözü yoktu. Kimsenin yüreğinden kötü bir cümle geçmiyordu. İşinde gücündeydi insanlar. Gocunma yoktu. Dedikodu yoktu. Herkes alçak gönüllüydü. Kimse kimseye tepeden bakmaya kalkmıyor, kimse kimsenin yerine düşünmüyor, kimse kimseyi kışkırtmıyordu. Yabancılık olmadığı için düşman diye bir sözcük de yoktu. Çünkü düşman yoktu. Kimsenin sözü kimseye batmıyor, kimsenin sesi yükselmiyordu. Kavga etmeyi binlerce yıl önce bırakmışlardı. Kıskanmak yoktu. Çünkü kimse kimseyi aldatmıyor, kimse kimsenin kuyusunu kazmıyordu. Orada bazı sözcükler yoktu, ölmüştü kısacası. Kötülüğü nasıl becermişlerse becermişler zamanında öldürmüşlerdi. 

Şimdi bana çok uzun gelen bu düşün özünü kısaca okuyan arkadaş, sen benim uyanmak istemeyip belki de hep orada kalmak isteyeceğimi düşündün. Ama öyle değil. Bana gezegeni gezdiren, bir dünya soru sorduğum rehberime rica ettim sonunda, ben sıkılmaya başladım, dedim. Gerçekten de uyanmaya yakın moralim çok bozuktu. Gitmek istiyordum. Ağlar gibiydim. Üçkâğıtçı gezegenim burnumda tütüyordu. Boğuluyordum. Rehberim peki, seni iki-üç güne göndeririz dediğinde iyice huzursuzlandım. Onu korkutmak, ivedileştirmek için: Hayır, hemen gönderin. Ben Dünyalıyım. Havanızı, suyunuzu kirletebilirim. Kadınlarınıza, çocuklarınıza saldırabilirim. Rahatı ve egosu için milyonlarca insanı yüzlerce, binlerce yıldır köleleştirmiş insanların olduğu bir gezegenden geliyorum, dedim.  

İçimden geçenleri okumuş olmalı ki gülümsedi rehberim. Siz adam olmazsınız der gibi baktı. Biraz da acıma vardı gözlerinde; onu da gördüm.  

Başlarda merakla gezindiğim ama bir süre sonra boğulmaya başladığım bu gezegene utanarak el salladım. 

Erdinç Gültekin 
Gercekedebiyat.com