sevdam sana borçlu güzelliğini

ve hayat güle ağlaya

akıp giden bir ırmak güzelliğinde

bitmeyen bir umudun ardı sıra;

sevgisiz çıkılmaz yola.

 

Bir dal gövermiş kuru kalabalıktan,

özle biçim, sesle anlam yan yana

ve dışarıdan bakınca

                        dünya bir atlı karınca.

Özlemine tutuna tutuna yaklaştığım

biçemi kanla yoğrulan

ey kubbede yankılanan hoş seda! ..

 

Özlemin ince işçisiyim ben,

günün belleğinden damıttım seni,

sevgini duya duya ulaştım sana

gül teninde oyalanma yosmanın

değmek varken insan güzelliğine

dostum, insan güzelliğine.

 

Ormanı gizlese de onlar

bir dal kalıyor açıkta yine

birer birer konduğunda kuşlar;

sevgisiz çıkılmaz yola.

(Türkiye Yazıları, Sayı: 64-65, Temmuz-Ağustos 1982, s.30)

Hüseyin Atabaş
Gerçekedebiyat.com

ÖNCEKİ HABER

BENZER İÇERİKLER

YORUMLAR

Yorum Yaz

Kişisel bilgileriniz paylaşılmayacaktır. Yorumunuz onaylandıktan sonra adınız ve yorumunuz görüntülenecektir. (*)