Kerem son yangınına soyunurken / Bahattin Karakoç
Tâ Bezm-i elestte şekillenmiş alın yazım Bir sultan çocuğuyken tutsak düştüm aşka, Adım adım gezdim kavruk Anadolu'yu, Kış ortalarında hanlara kilitlendim dağlarda, Lâleli dağında Hızır yetişmeseydi Otuziki dişimi çektirdim de yüzüm bulutlanmadı, Hamletten önce ben konuştum kurukafalarla; Sanırdım tek mekan var, zaman bir nokta içimde; Yeryüzü bir elma bahçesi, siz bir elma bilin; En korktuğum şey vuslattı ki düşlerin ölümüdür Bahattin Karakoç Gerçek Edebiyat
Hikayem dilden dile dolaştıkça varım.
Kırağı çalmış gibi sarktı kollarım.
Çekti Acem illerine kadar yollarım.
Yanık ezgilere dönüştü ah-ü zârım.
Bir çalı gibi olacaktı mezarım.
Katmer güller gibi kızardı dudaklarım.
Ceylanlarla, turnalarla ağardı şafaklarım.
Aşk ile bir saza vururken parmaklarım.
Aslıhan bir yarım elma, ben bir yarım...
Hep diri kalmak için yandım ve yanarım.
(Hisar, Ocak-Şubat 1979. N. 256)
YORUMLAR