Doğal afet
Güzelliği ironiyle anlatır, Kalp
kırığı içindedir tanımın.
Doğa olayında ironi
yoktur,
Hafiften ağıra yükselir yıkım.
Fırtına
avunur kar yağdırınca,
Hortum ise doymaz kapıp kaçmaya.
Ne
bulsa uçurur öfkeli burgaç,
Söndüğünde yere çalar her
şeyi!
İnsan ancak sığınakla kurtulur,
Yoksa kanatlanır
dönmeden kuşa.
Büyük yıkım kalır ardına sonra,
Doğal
afet denir bu karmaşaya.
Ne uğultu biter ne gürültüsü,
İşte
bahçemizden muhasebesi;
Selvi ağacının kökü sağlam
da,
Sardunyalar hep dağılmış dünyaya!
Ünsal
Çankaya
Gercekedebiyat.com
Yazar Hakkında
-
İlk Haberi İnceliyorsunuz.
YORUMLAR