şiirin yedi rengi

 

ışığını tetikledik
toprağını
geçtik
yedi rengin çarşısından
sözcük dövdük örsünde
çırak çıktık
bilinmeyen zenginliğine
şiirin

 

 

özgürlük

 

bakışların üst dilden
balkıyor aydınlığa
iç içe bir kalemden

 

sözcüklere bürünüyor
kanaviçe eteklerin
ufkun göz çizgisinde

sana uyanıyorum

 

 

nasıl olmalı

 

kendimizi sorgulayalım
kırsal sesin rengini
haki mi olmalı ille de
sabahlara yontulan ışık

 

uçuruma düşen çığlık
sultan bile duyar sağır
dışavurumunu
bil toprağın

 

arkadan sürgülemeden çağımızı
pencereleri
yine de açık tutalım

 

lâzım olur

 

 

M. Mazhar Alphan

 

Gerçekedebiyat.com

ÖNCEKİ HABER

BENZER İÇERİKLER

YORUMLAR

Yorum Yaz

Kişisel bilgileriniz paylaşılmayacaktır. Yorumunuz onaylandıktan sonra adınız ve yorumunuz görüntülenecektir. (*)