Aklın namusu / Cemal Öztürk

Şiir

Akıl, namus, Cemal Öztürk

1.

Şair misin sen de üfürükçü rüzgâr?

Ezbere savurduğun sözcükleri

Bir bardağa koyup

İçseydin afiyetle keşke.

 

Yer çekimsiz girdiğin mescitte

İpini koparıp uçmak kolay da

Dışarıya çıkar çıkmaz daha

Kendi benliğinden geçmekse

Serden geçmen kadar zordur.

 

2.

Sen usun namusunu kirleten zahit

Sana içkin olmayan bir dilde ettiğin her dua

Kalpten çıkıp akmıyorsa dudağa

Mideye indirdiğin her ç/alıntı söz

Bir türlü içime sinmez

Çünkü kelamın içe sinmesi inkılâp iledir.

 

Kurabilseydin bir tek iyi cümlede

Dünyayı da yeniden kurabilseydin

Aksine, kem küm ile vesvese edip

Yalana kasten çanak tutarsan eğer

Kurduğun her cinsi sapık herzede

Kalbimizi kırıp

Yıkar gidersin dünyayı başımıza

 

Bizim için kim yüce gönüllü ve zorunluysa
Son kırıntısına dek gerçekçi

Bir dost gibi içimizden geçsin istiyoruz

 

Namuslu işleyen bir usun ışığıyla arif

Ya da âşıkların kalp g/özüyle zarif

Olmalı ki bütün bir cihana feyiz

Ve ilham verebilsin bize.

 

Evhamı ve yeisi bırakın.

Biz gün boyu tepemizde reis falan istemiyoruz.

Yeter ki hemen yanı başımızda

Çekirdekten yetişen bir usta olsun.

 

3.

Silindikten sonra kişilik

Ne işe yarar ağlayarak

Salya sümük müzik yapmak

 

Öyleyse dili uzun

Aklı kısa cücelerin

Teveccühünden uzak durun

 

Onlar ki Cizvit oyunlarıyla,

Hazret pozlarıyla bize çalım atarlar

Hâkim sınıfların, tiranların ağzından

Ne kadar içi boş, sığ ve kof laf varsa

Ondan ederler ağzımıza.

 

Onların sadece tencereleri var

Pencereleri yok ki onların

Yüz yılın kürsüsünden   

İçtenlikle içilen bir bardak su gibi

Adeta içimizden geçenleri okusun

 

Cemal Öztürk
Gerçekedebiyat.com

Yeni yorum ekle

Düz metin

  • Hiç bir HTML etiketine izin verilmez
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünür.
  • Web sayfası adresleri ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantılara dönüşür.